Obcinanie pazurów u psa - bez stresu i bez krwawienia

Stukot pazurów o panele, gdy pies idzie przez pokój? To nie jest urocze - to sygnał, że pazury są za długie. Za długie pazury zmieniają ustawienie łapy, obciążają stawy i potrafią boleśnie wrastać. Dobra wiadomość: większość opiekunów może to ogarnąć w domu, jeśli zna jedną kluczową rzecz - gdzie jest żywe.

Kiedy obcinać pazury psu?

Najprostszy test nie wymaga linijki. Jeśli słyszysz stukot pazurów o twardą podłogę albo widzisz, że zahaczają o dywan - są za długie. W pozycji stojącej zdrowe pazury nie powinny dotykać podłoża.

Jak często? To zależy od psa i jego trybu życia:

Tryb życia psa	Orientacyjna częstotliwość
Dużo chodzi po asfalcie / betonie	Rzadziej - pazury ścierają się same
Średnia aktywność, mieszane podłoża	Mniej więcej co 3-4 tygodnie
Mało aktywny, miękkie podłoża, senior	Częściej - nawet co 2-3 tygodnie
Wilczy pazur (piąty, nie dotyka ziemi)	Sprawdzaj zawsze - nie ściera się sam

To wytyczne orientacyjne. Dwa psy tej samej rasy potrafią różnić się dwukrotnie. Pilnuj sygnału, nie kalendarza.

Gdzie jest żywe i jak go nie przeciąć?

To jest sedno całej sprawy. Żywe (z angielskiego quick) to wewnętrzna część pazura z naczyniem krwionośnym i nerwem. Przecięcie go boli psa i krwawi - i właśnie to zniechęca większość psów do całej procedury.

Jasne pazury - widać żywe

Przy świetle popatrz przez pazur. Różowy obszar w środku to żywe. Tnij wyraźnie przed nim, zostawiając margines bezpieczeństwa białej, martwej części. Jasne pazury są łatwiejsze, bo widzisz dokładnie, gdzie się zatrzymać.

Ciemne pazury - tnij po troszku

W czarnych i ciemnych pazurach żywego nie widać. Zasada jest jedna: ścinaj bardzo cienkie plasterki, po 1-2 mm. Po każdym cięciu spójrz na przekrój pazura:

• najpierw zobaczysz suchą, kredową, szarą powierzchnię - to bezpieczna strefa,
• gdy w środku przekroju pojawi się ciemna lub czarna kropka otoczona jaśniejszym pierścieniem - to znak, że żywe jest tuż-tuż. Stop.

Lepiej zostawić pazur odrobinę za długi niż przeciąć żywe. Przy regularnym obcinaniu żywe samo się cofa, więc z czasem będziesz mógł skracać pazury coraz krócej.

Obcinacz czy szlifierka?

Oba narzędzia są bezpieczne, gdy używasz ich poprawnie. Różnią się charakterem:

Cecha	Obcinacz (nożycowy / gilotynowy)	Szlifierka (grinder)
Tempo	Szybkie, jedno cięcie	Wolniejsze, ścieranie warstwami
Ryzyko przy ciemnych pazurach	Większe - cięcie na raz	Mniejsze - kontrola milimetr po milimetrze
Końcówka	Może zostać ostra krawędź	Gładka, zaokrąglona
Hałas i wibracje	Cichy	Głośny, wibruje - część psów się boi
Uwaga	-	Może wkręcać długą sierść wokół łapy

Dla psów z ciemnymi pazurami szlifierka bywa bezpieczniejsza, bo łatwiej zatrzymać się przed żywym. Ale dla psa wrażliwego na dźwięk i wibracje to dodatkowy stres. Wybierz to, co Twój pies toleruje lepiej - nie ma jednej słusznej odpowiedzi.

Co zrobić, gdy pazur krwawi?

Prędzej czy później zdarzy się każdemu. Spokojnie - to wygląda gorzej, niż jest.

1. Nałóż puder tamujący (styptic powder) na końcówkę pazura. Działa szybko i tamuje drobne krwawienia.
2. Nie masz pudru? Użyj skrobi kukurydzianej lub mąki - wciśnij w nią końcówkę pazura. Można też po prostu uciskać czystym materiałem.
3. Nie wycieraj krwi przed nałożeniem proszku - skrzep, który już się tworzy, pomaga zatamować.
4. Ogranicz psu bieganie przez chwilę, żeby skrzep się nie oderwał.

Jeśli krwawienie nie ustaje po kilkunastu - kilkudziesięciu minutach, nie tłumaczy się drobnym skaleczeniem i może wymagać oceny weterynarza. Krwawienie, którego nie da się zatamować, zawsze konsultuj z lecznicą.

Jak nauczyć psa, żeby nie bał się obcinania?

Większość psich problemów z pazurami to nie ból - to strach przed procedurą. Dlatego desensytyzacja, czyli stopniowe oswajanie, jest ważniejsza niż technika.

• Zacznij od dotykania łap w spokojnych chwilach, nagradzając smakołykiem. Bez narzędzi.
• Pokaż obcinacz lub włącz szlifierkę bez cięcia - nagródź za spokój.
• Dotknij narzędziem pazura, nie tnąc. Nagroda.
• Obetnij jeden pazur i zakończ sesję czymś przyjemnym. Nie musisz robić wszystkich na raz - rozłóż łapy na kilka dni.
• Nigdy nie przytrzymuj psa siłą i nie karz za wyrywanie - to utrwala lęk.

Jeśli pies reaguje paniką, warczeniem albo próbą ugryzienia, nie eskaluj. Pielęgnacja pazurów to część szerszej higieny - tak samo jak pielęgnacja sierści psa czy kąpiel psa, wszystko idzie łatwiej, gdy pies kojarzy dotyk z czymś dobrym. Przy silnym oporze poproś o pomoc groomera, lekarza weterynarii lub behawiorystę.

Czego nie robić

• Nie tnij na oślep dużych kawałków ciemnego pazura - to najprostsza droga do żywego.
• Nie obcinaj tępym, uszkodzonym obcinaczem - miażdży pazur zamiast ciąć.
• Nie zapominaj o wilczych pazurach - potrafią wrosnąć w opuszkę.
• Nie rób z tego walki na siłę. Lepiej jeden pazur dziennie niż jedna trauma.

Higiena łap idzie w parze z czystymi uszami i regularną kontrolą - jeśli przy okazji oglądasz psu uszy, sprawdź też nasz poradnik o czyszczeniu uszu psa.

---

Zdrowe, krótkie pazury to lepszy chód i więcej frajdy ze spaceru. Gdy łapy są w formie, czas wyjść w teren - sprawdź na mapie DOGOUT parki i trasy w okolicy i umów spacer z kimś, kto chodzi tam, gdzie Ty.